Þá er komið að því. Þetta er síðast vikan mín hér í Laban, það er svona frekar ógnvekjandi tilhugsun að þessi kafli í lífi mínu sé að taka enda, hvað tekur við, hvernig verður framhaldið. En þegar einum kafla líkur tekur annar við þar til bókin klárast og fyrri kaflar hafa áhrif á þá sem koma....
En ég hef ákveðið að nýta tímann sem best og reynig að gera e.a. aukalega á hverjum degi, það er ekki tengt Laban.
Um helgina fékk ég yndislega heimsókn, Vala og Ólöf komu hingað, það var nú ekki slæmt og við höfðum í nógu að snúast að borða, kjafta og drekka. Við áttum semsagt frábærar stundir saman og erfitt að kveðja. hummm.

Í gær fór ég svo í hjólaferð með Súsi. Við hjóluðum frá Lewisham og niður í miðbæ, og viti menn það var bara ekki svo langt, fyrir utan smá krókaleiðir sem við urðum að fara og smá að villast en ekkert alvarlegt. Ég barasta sá nýja hlið af London, leið samt smá eins og ég væri ein eftir í borginni, en ástæðan var fótboltaleikur Englendinga. En það varð bara til þess að það var öruggara að hjóla á götunum og það var gott mál. Samt tókst okkur á ferðalaginu að fella einn skellinöðru dreng sem svínaði fyrir okkur en hann var í heilu lagi, en bara með ljótan orðaforða, en hvað er einn hjólamaður á milli vina..
En það var ótrúlegt að hjóla yfir Tower Bridge, ekkert smá flott og svo er allt svo stutt þegar maður er kominn á hjóli þarna niðri í bæ.