Frábært date

Hér kemur sagan:
21. febrúar. Ég fékk upphringingu kl 11 á mánudags morguninn, þá var ég í góðum 5 gír að verða allt of sein í bæinn eftir að hafa fest jeppann hans Gunnþórs upp í bústað (ég fer bara að kalla jeppann Fákinn eftir allt sem við höfum upplifað saman). En forsagan á því var að ég var í góðu yfirlæti uppi í Bræðraborg að njóta náttúrunnar og kynna Yaniv fyrir undrum hennar.
Sá sem raskaði ró minni þennan “friðsæla” morgun var vinur minn hann Palli og hann drap mig nærri af því sem hann bauð mér. Jú hann bauð mér til London í 2 nætur og áttum við að fara á e.u. frumsýningu. Ég vitaskuld fríkaði út og varð brjáluð yfir því að einhverjum skyldi detta í hug að bjóða mér svona fáranlegt tilboð. Vegna mottósins: “You only live ones” hringdi ég í vinnuveitendur mína og viti menn, ég get ekki átt betra fólk að. Katla ekkert mál við reddum þessu bara. Íslenska reddingin í hámarki.
Ferðin í gegnum Hvalfjarðargöngin gékk frekar hægt, hvað er með bíla sem geta ekki gefið í? Og ég á hraðferð. Ég var ekki komin heim fyrr en 12:15 og þá fór ég sem stormsveipur um íbúðina mína til að gera mig tilbúna en ég var sótt út á flugvöll tæpum klukkutíma síðar. Þetta er nú ekkert nema brjálæði.
Í London við lentum og ferðinni heitið á þetta fínasta hótel á besta stað í bænum, þar hélt ævintýrið áfram. Við fengum umslag merkt okkur þar sem boðsmiðarnir á frumsýningu myndarinnar Hitch leyndust og upplýsingar um komandi kvöld. Þá var ekkert annað til í dæminu en snæða í Covent Garden og safna kröftum fyrir Oxford streed daginn eftir.

22. febrúar Afmælisdagur Áslaugar haldinn hátíðlegur með karmellu kaupum, ananas snarli og púlsinn tekinn á Hm. Það var sannarlega óvænt ánægja að fá að tékka á búðunum og það er ótrúlegt hvað það er létt að versla svona þegar maður þarf bara að ganga með eitt kort á sér. Ekki mátti þó gleyma sér algerlega í búðarrápinu því stjörnurnar bíða ekki endalaust á rauða dreglinum og varð maður að gera sig kláran í slaginn.
Þetta var nú frekar halló að þramma þarna inn eftir rauða dreglinum og fylgjast síðan með mis frægu fólki sýna sig. En maður kvöldsins lét sig ekki vanta og heilsaði hann vitanlega upp á fræga íslenska fólkið, Hi Will whats up!

23. febrúar Það er einstaklega leiðinlegt að þurfa að tékka síg út um hádegi maður er alltaf á síðustu stundu. Þegar það var búið fór ég og ætlaði að hitta my darling Andreas en því miður þá lenti hann í veseni í vinnunni og gat ekki losnað en hann lofaði mér að fara að kíkja í heimsókn bráðum. Ég varð þá bara að borða allt kúlusúkkið sjálf og tölta um Covent Garden og hlusta á lifandi tónlist með gott kaffi í hönd.
Heimferðin gékk síðan vel og kom ég heil á höldnu heim eftir viðburðarríka ferð til London.
Svona á að gera þetta.